Ik werk hier al lang. Zo lang zelfs, dat ik het bedrijf in allerlei fases heb meegemaakt. Nieuwe plannen, andere structuren, weer een andere koers. Vroeger ging ik daar vanzelf in mee. Ik had energie, overzicht en het gevoel dat ik overal wel een antwoord op had.
Maar ergens onderweg veranderde dat. 
Niet van de ene op de andere dag, maar heel geleidelijk.

De rek was eruit.

Na mijn zestigste merkte ik het steeds vaker. Ik deed mijn werk nog steeds goed, daar was ik van overtuigd, maar het kostte me meer moeite. Veranderingen kwamen sneller dan ik ze kon bijhouden. Beleid wisselde, prioriteiten verschoven en ondertussen voelde ik de behoefte aan iets wat ik jarenlang had weggeduwd: meer rust. Meer tijd. Meer balans.

En dat vond ik lastig om toe te geven.
Aan mezelf, maar zeker ook aan mijn werkgever.
Mijn leidinggevende zag ik niet vaak. Het bedrijf stond onder druk, er kwam minder werk binnen en iedereen leek vooral bezig met overeind blijven. Ik was bang dat als ik zou zeggen wat ik écht voelde — dat ik het anders wilde, iets rustiger, iets meer in evenwicht — dat dit zou worden uitgelegd als: hij kan het niet meer. En in tijden als deze wil je niet degene zijn die dat signaal afgeeft.
Dus hield ik mijn mond. 
En bleef ik doorgaan.

Via het werk kwam ik in contact met MyStepz. Eerlijk gezegd zonder grote verwachtingen. Ik dacht: prima, een gesprek kan geen kwaad. Wat ik niet had verwacht, was dat het gesprek niet ging over cijfers, regels of moeten, maar over mij. Over waar ik energie van krijg, wat me uitput, waar ik bang voor ben en wat ik eigenlijk nodig heb om deze fase van mijn werkende leven goed door te komen.

De coach stelde vragen die ik mezelf al lang niet meer had gesteld.
En nog belangrijker: ze hielp me om mijn gedachten te ordenen.
Langzaam werd duidelijk dat ik niet minder wilde werken omdat ik ‘klaar’ was, maar omdat ik gezond, betrokken en met plezier wilde blijven werken. Dat ik niet weg wilde bij het bedrijf, maar wel een andere balans zocht. En dat het oké is om dat uit te spreken — als je het maar goed voorbereidt.
Samen hebben we het gesprek met mijn leidinggevende voorbereid. Wat wil ik zeggen? Wat wil ik juist niet zeggen? Waar ben ik bang voor en wat heb ik nodig om me veilig te voelen in dat gesprek?

Toen het moment daar was, voelde ik spanning.
Maar ik voelde me niet meer alleen.
Het gesprek liep anders dan ik had verwacht. Er werd geluisterd. Niet geoordeeld. Het bedrijf zag mij — mijn inzet, mijn ervaring, maar ook mijn behoefte aan een andere invulling. Samen hebben we gekeken naar wat wél kan. Minder uren, andere accenten in mijn werk, meer ruimte om op adem te blijven.
Ik ben opgelucht.
 En eerlijk gezegd ook trots.

Niet omdat alles ineens makkelijk is, maar omdat ik nu een plan heb. Een plan waarin ik mezelf niet hoef voorbij te lopen. Waarin ik waardevol blijf voor het bedrijf én goed zorg voor mezelf.

Ik wilde niet weg.
 Ik wilde weer balans.

En dankzij MyStepz durfde ik dat hardop te zeggen.